logotype

Verzamelen en dan … Wat te doen met nalatenschappen

Nu regelen voor later: Zo zou je de bijeenkomst van zondag 18 december in het Health-Center in Driebergen kunnen kwalificeren
Aan dit door de N.V.H.R., De Weergever en Spreekmachineverzamelaars georganiseerde symposium namen ca. 50 belangstellenden deel.

Organisator Peter Berghout heette de aanwezigen en de gastsprekers welkom.
Vervolgens hielden Dick Zijlmans namens de N.V.H.R. en Maarten Eilander namens De Weergever een inleiding.
Zij vertelden beiden over hun ervaringen met nalatenschappen en wat er verkeerd kan gaan met collecties.

Maarten Eilander:

  • Wanneer men denkt de collectie te verkopen of te schenken aan een instelling dan moeten wij u uit de droom helpen. Sinds een aantal jaren nemen instituten of musea bijna nooit meer iets meer in.
    Alle zaken die door een museum of instituut aanvaard zouden worden, moeten beschreven en gedigitaliseerd worden. Kosten van verwerking en opslag zijn groot. Bij de ingang wordt er geselecteerd en meestal moet er een bedrag voor de kosten meegegeven worden.
  • Maarten Eilander gaf aan dat een tweetal gevallen waarbij het misging met collecties mede aanleiding was voor het organiseren van deze bijeenkomst.
    Zo was er een geval, waarbij de betrokken verzamelaar wegens dementie was opgenomen in een verpleeghuis en er door de aangewezen bewindvoerder beslist was, dat diens collectie geveild moest worden.
    Maarten gaf ook aan dat de Vereniging open staat voor legaten en collecties. De vereniging kan ook adviseren wat er in een specifiek geval wellicht een goede oplossing kan zijn.

Dick Zijlmans:

  • Dick Zijlmans gaf aan, dat ook bij de N.V.H.R. er problemen waren geweest rond nalatenschappen. Nabestaanden hebben geen idee wat de verzameling waard is. Men heeft vaak te hooggespannen verwachtingen. Het is wel eens voorgekomen dat een huis leeg opgeleverd moest worden en er halsoverkop iets geregeld moest worden. Andere erfgenamen zeggen: ‘Wat moet ik met die rotzooi? De enige oplossing is dan de container. Het is in elk geval verstandig om altijd contact op te nemen met de vereniging.
    Dick Zijlmans: ‘Je moet goed nadenken over wat er met de verzameling moet gebeuren en dat gedetailleerd opschrijven. Schrijf op wie je in huis wilt hebben en wie niet. Noteer specifiek aan wie je een bepaald   object gunt. Schrijf op of je wilt verkopen of schenken.

    Noot: Binnen beide verenigingen moeten contactpersonen worden aangesteld

 
Introductie door Maarten Eilander (Vereniging De Weergever) en Dick Zijlmans (N.V.H.R. l)

Vervolgens was het woord aan belastingadviseur en voormalig belastinginspecteur Ben Spee:
Wat zijn de belastingtechnische aspecten bij nalatenschappen en wat kun je nu al doen?

Aan de orde kwamen de volgende aspecten.

  • Er werd lang stilgestaan bij de vraag: Wat is een verzameling in het economische verkeer waard? Wie bepaalt wat een antieke radio, grammofoon of bepaalde grammofoonplaten waard zijn. Duidelijk werd wel dat in ons geval de waarde vaak wordt bepaald door ‘wat de gek ervoor geeft’. Expertise op dit gebied ontbreekt vaak bij veilinghuizen en zelfs bij een toch gerenommeerd programma als ‘Tussen Kunst en Kitsch’.
  • De fiscale term is de waarde in het economisch verkeer; vrij vertaald zoals gezegd“wat een gek er voor geeft”. Op dit terrein lijkt expertise te ontbreken. Dan zijn er twee problemen voor een verzameling :
  • De eerste is de inkomstenbelasting. Valt een verzameling in Box 3. Dat is niet het geval als de verzameling niet als belegging wordt aangehouden. Ook hier kan discussie met de inspecteur over ontstaan of dit het geval is. In ieder geval geldt voor alle bezittingen tezamen een vrijstelling van € 25.000 ( 2017)
  • Mocht de inspecteur de verzameling als beleggingsobject willen belasten dan valt te overwegen om deze verzameling als periodieke uitkering te schenken aan bijvoorbeeld een vereniging. Dit kan via een notariële of zelfgemaakte akte. Er moet een termijn van ten minste vijf jaar worden aangehouden.
  • Het met –grote – regelmaat adverteren op Marktplaats is een indicatie dat ermee gewerkt is als belegging. De fiscus kan dan stellen dat er wordt gehandeld en dat de boekwinsten belast zijn. Het adverteren op Marktplaats is een aanwijzing van handelen.
  • Voor Box 3 mag normaal gesproken het verzamelen van dergelijke objecten niet tot problemen leiden.
  • Voor het nalaten van een dergelijke verzameling zal de verzameling voor de waarde in het economisch verkeer overgaan op de erfgenamen. Zoals reeds vermeld kan dit tot waarderingsproblemen leiden. Dit zou een reden kunnen zijn om middels taks-planning zoals via een periodieke uitkering de verzameling bij leven over te dragen. De periodieke uitkering is als gift aftrekbaar van het inkomen.
  • Tot slot is op de Rembrandt regeling gewezen. Hier kan middels een kunstobject dat van bijzondere waarde is de aanslag successierecht worden betaald. Let wel het gaat hier om zeer bijzondere zaken.

 

 
Belastingadviseur Ben Spee over de belastingtechnische aspecten bij nalatenschappen.

Daarna was het woord aan notaris Jacques Blekemolen:

  • De wet zegt: Als jij geen (notarieel) testament maakt, stel ik een aantal regels voor de vererving van je nalatenschap.
  • Wie zijn de erfgenamen volgens de wet? Er zijn 4 opvolgende groepen, waarbij de volgende pas aan bod komt als in de voorgaande groep geen personen opkomen: 1. echtgenoot(/geregistreerd partner) en kinderen, en bij plaatsvervulling kleinkinderen; 2. de ouders en broers en zusters, en hun kinderen; 3. grootouders en hun nazaten; 4. overgrootouders en hun nazaten. Je kunt in je testament aangeven dat je een kind wilt onterven. Kinderen kun je nooit helemaal onterven: kinderen hebben te allen tijde recht op de helft van hun wettelijk erfdeel. De langstlevende echtgenoot mag na het overlijden beschikken over de gehele nalatenschap, w.o. ook de collectie (NB de kinderen krijgen hun erfdeel in de vorm van een vordering op de langstlevende). Hij/zij kan deze laten veilen/verkopen, tenzij in het testament anders is beslist.
  • Groot voordeel van een testament is dat het na overlijden altijd boven tafel komt (via het Centraal Testamentenregister). Ook de belastingdienst krijgt na het overlijden het testament ter inzage.
  • Ook wensen ten aanzien van roerende zaken moeten notarieel (bij testament} worden vastgelegd. Uitzondering vormt het codicil: een onderhands stuk, eigenhandig geschreven, gedateerd en ondertekend. NB nadelen van een codicil: a. je kunt bij codicil (slechts) specifieke items vermaken (dat boek aan Jozef, die grammofoon aan Maria etc.), derhalve niet een hele collectie, én b. het codicil kan kwijtraken of, door een belanghebbende, weg gemaakt worden. Wél zou je een codicil in bewaring kunnen geven bij een notaris.
  • Een collectie kan dus slechts worden vermaakt bij testament. In het testament kun je je collectie toewijzen aan bijv. één van de kinderen of medeverzamelaar, die je jouw collectie gunt, omdat deze hem in jouw geest zal voortzetten.
  • Als je (het financiële belang van) de collectie gewoon wilt nalaten aan je erfgenamen, kun je in het testament  wel bijv. een met name genoemd familielid of een bevriende medeverzamelaar benoemen tot executeur(-testamentair). Deze executeur kun je, bijv. vanwege zijn specifieke kennis, bepaalde bevoegdheden geven ten aanzien van de afhandeling van de collectie.
  • Ging het vorenstaande over regelingen voor na je overlijden, je kunt ook een regeling treffen voor tijdens leven, voor het geval je tijdens leven niet meer compos mentis bent, bijv. dement wordt. Je kunt (bij notariële akte, bijv bij levenstestament) algemene of beperkte volmacht geven aan bijv. echtgenoot, een kind of een goede vriend, die tijdens je leven namens jou beslissingen kan nemen en handelingen kan verrichten, o.a. ten aanzien van de collectie. Je moet die gevolmachtigde natuurlijk wel goed kunnen vertrouwen. 

 

 
Notaris Jacques Blekemolen legt uit welke mogelijkheden er zijn om een verzameling na te laten.

Apparatenverzamelaar Jelle Bos:

Kreeg op zeker moment een verzameling grammofoons.
Belastinginspecteur kwam op de proppen. Omdat hij de toestellen tentoonstelde – voor iedereen te bezichtigen – hoefde het verwerven van deze collectie niet opgegeven te worden voor de vermogensbelasting. Jelles museum is nu ondergebracht in een stichting.
Hij heeft de ANBI-status daarvoor verworven.

Opmerking: Hierover bestaat inmiddels jurisprudentie.


Apparatenverzamelaar Jelle Bos vertelt over zijn ervaringen.

Guido Severijns:

Handelaar Guido Severijns was helaas verhinderd om de bijeenkomst bij te wonen. Je moet erover nadenken of je schenkt ‘met warme of met koude hand’!
Peter Berghout las diens inbreng voor.


Peter Berghout leest de inbreng van handelaar Guido Severijns voor.

Guido gaf aan dat er verschillende mogelijkheden bestaan om een collectie van de hand te doen:

  • Verkopen aan een handelaar.
  • Veilen van de collectie. Voordeel: alles in één keer verkocht, maar wel tegen een relatief hoog prijskaartje. Courtagekosten aan beide kanten die er niet om liegen. (40% - 50%). Dit dient dan wel te geschieden door een veilinghuis met kennis van zaken.
  • Een ander geval: de collectie van een overleden verzamelaar werd geveild bij een veilinghuis dat niet over de specifieke kennis van zaken beschikte en waar voorafgaande aan de veiling onvoldoende toezicht werd gehouden, zodat gedeelten van kavels tijdens de kijkdagen door geïnteresseerde kijkers bewust in andere dozen werden gestopt.
  • Digitaal veilen: Ebay / Catawiki. (Ebay rekent 10% kosten + 5 % Paypal)
  • In consignatie geven. Afspraken maken over opbrengst en looptijd. Voordeel: zelf hoef je niets te doen.

 
Er vindt dikwijls een levendige discussie plaats tussen de ca. 50 belangstellende toehoorders en de presentatoren.

Het allerbelangrijkste:

  • Inventariseer de collectie. Zet alles op papier.
  • Regel eventueel iets via een notariële acte.
  • Waardebepaling (= momentopname, maar de belastingdienst neemt de waarde wel op voor de vermogensbelasting en zelfs 4% rendementsbelasting).
  • Waar en wanneer gekocht?
  • Informatie toegankelijk voor de belanghebbende.
  • Bij leven bepalen waar de collectie verkocht of geschonken dient te worden.

 

Tenslotte sprak verzamelaar Fred Horn (voorzitter van de Pianola Vereniging).

Fred heeft de grootste verzameling gezelschapsspellen van Nederland.
Fred: wat gebeurt er als een verzameling uit elkaar gerukt wordt.
De verzameling heeft een geldelijke en een intrinsieke waarde.
Fred heeft zijn collectie juridisch ondergebracht in een stichting: de ‘Stichting Spel’. De verzameling heeft daarom een ANBI-status Algemeen nut beogende instelling) gekregen. Voordeel: een stichting is niet belastingplichtig

Nadeel van een ANBI-status:
Er moet een actueel beleidsplan zijn; het mag ook een meerjarig beleidsplan zijn.
Daartoe moet de penningmeester elk jaar een financieel overzicht maken en op internetsite plaatsen.


Tenslotte is het woord aan Fred Horn die vertelt op welke wijze hij zijn collectie bordspellen heeft ondergebracht.



 Rest een woord van dank aan de initiatiefnemers en organisatoren van deze dag:
 Dick Zijlmans, Peter Berghout, Maarten Eilander.

Verslag en foto’s: Ben Poelman

 

 

Herinneringen aan Eddy Christiani

Voogd

Toen ik kort na de tweede wereldoorlog, als veertienjarige puber, voor het eerst zijn stem over de radio hoorde, werd ik meteen een fan. Een fan van Eddy Christiani, die ik bewonderde om zijn prachtige uitspraak van het Nederlands en de soepele swing in zijn voordracht.

Ik schreef hem een brief via de VARA waarvoor hij toen werkte en kreeg een mooie foto van hem retour, compleet met handtekening. Die kreeg een ereplaats op mijn slaapkamer.

Vanaf die tijd ben ik Eddy blijven volgen. Ik luisterde naar hem bij het Ensemble Vincentino, bij Accordeola en later bij zijn eigen Ensemble Eddy Christiani. En natuurlijk kocht ik alle 78-toerenplaten die van hem verschenen.

Op de middelbare school schreef ik in de schoolkrant een artikel over hem en moest hem interviewen. We hadden afgesproken in de kantine van de AVRO-studio in Hilversum en keurig op tijd wachtte hij mij daar op. Ik heb het altijd fantastisch gevonden dat een topartiest als Eddy de moeite nam om zich te laten interviewen voor een schoolkrant uit Den Haag.

Dat gebeurde in 1954 en een jaar later raakte ik zèlf verzeild in de showbusiness – als redacteur van het muziekblad Tuney Tunes. Sindsdien zijn Eddy en ik elkaar geregeld tegengekomen en bleef hij steeds dezelfde aimabele man.

Toen ik in de jaren ‘60 als muziekproducer bij de omroep werkte, mocht ik een programmaserie maken toen Eddy 65 jaar werd. In de radioserie kwamen alle liedjes naar voren die hij vanaf 1940 tot een succes had gezongen. En dat waren er tientallen, variërend van vrolijke meezingers tot gevoelsrijk repertoire. En altijd voorgedragen met die plezierige, rustige en uit duizenden te herkennen stem.

Opnieuw kruisten we elkaars pad in de jaren ‘90, toen ik –samen met Eddy- een box met drie cd’s mocht samenstellen waarin alle hoogtepunten uit zijn repertoire zijn samengebracht. En natuurlijk was ik erbij toen Eddy een grote afscheidstournee gaf in 2007.

Toen hij in mei van dit jaar zijn 98ste verjaardag vierde vertelde hij me heel graag de 100 te halen. Het heeft helaas niet zo kunnen zijn, maar voor MIJ en voor velen blijft hij de onvergetelijke Nederlandse gitarist-zanger.

Een artiest die muziekgeschiedenis schreef!

Skip Voogd

 

     Hoofddorp – 31 oktober 2016

Waardig afscheid van Eddy Christiani

Enige tientallen voornamelijk ouderen gingen maandag 31 oktober over de rode loper richting een van de intieme zalen van Theater De Meerse in Hoofddorp. Zij kwamen afscheid nemen van de meest populaire zanger die ooit op de Nederlandse podia had gestaan en eerst via de radio en grammofoonplaat en later ook via de televisie, een nu nauwelijks voorstelbare furore maakte.

20161031 122244

Eddy Christiani.

20161031 114145

Op 98-jarige leeftijd heeft de sympathieke zanger/gitarist het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld.

Heerste er een droeve stemming? Nee, bepaald niet. Er werd – wachtend op de aanvang van de Hommage die Eddy gebracht zou worden, in de foyer over hem gesproken, uiteraard, anekdotes en persoonlijke herinneringen opgehaald. Deze minuten bleek toch een momentum. Met de dood van Eddy kwam er een definitief einde aan een tijdperk. Eddy was de allerlaatste grootheid van een tijdperk dat drie/vier decennia heeft omspant. De grote tijd van de radio, de grammofoonplaat en de schnabbelindustrie. Alle drie zijn passé.

Prachtige melodieën

In de zaal in Theater De Meerse in Hoofddorp waren de lichten gedempt, er stonden spots op de vleugel en instrumenten gericht. Het zou een muzikaal eerbetoon worden aan de in Den Haag geboren artiest. In kleurenpracht stond de kist met Eddy centraal, omgeven door fraai opgemaakte bloemdecoraties, met Eddy’s gitaar – in het echt en in flora - minstens zo in het middelpunt als de overledene.

Danique Kivit

Evert de Vries, persoonlijk vriend van Eddy, tevens directeur van het Amsterdams Kleinkunst Festival, had in razend korte tijd, samen met Rieneke van Nunen, een even gevarieerd als waardig programma samengesteld, dat begon met een van de eerste 78-toerenplaten die Eddy heeft gemaakt, Avontuurtje uit 1939.

Bas Maree

Achtereenvolgens werden de successen van Eddy vertolkt door Ben Cramer (Veel mooier dan het mooiste schilderij), Het Nieuwe Trio met Clous van Mechelen, Nick van Gasteren en Thomas Kwakernaat (Daar bij de waterkant, Ik stuur jou een boeketje roze rozen en Spring maar achterop), Rob van de Meeberg met het Trio Eddy Christiani, bestaande uit Nick van de Bos, Iris Sigtermans en Martijn Klaver (Het was een zomernachtfeest), Danique Kivit, bijgestaan door Luuk ten Hoor, Joram Heijmans en Bart Huskes (Zonnig Madeira), Bas Maree (De engel op mijn schouder). Dennis Kivit zong het door Eddy gecomponeerde Au revoir met een door hem zelf geschreven toepasselijke tekst.

Oscar Harris

Oscar Harris eerde Eddy met het fraaie Unforgettable.

Tussendoor vertelde Tonny Eyk op film over zijn samenwerking met Eddy, werd een fragment uit Voor de vuist weg vertoond, waarin Willem Duys de loftrompet stak, toen Eddy voor het 10e seizoen in het orkest plaatsnam.

The Basily Boys

The Basily Boys vertolkten Nuages van Django Reinhardt, de gitarist die zo werd bewonderd door Eddy.

 

Er waren toespraken van auteur en theaterkenner Henk van Gelder en van Skip Voogd, radioproducer en voormalig hoofdredacteur van legendarische tijdschriften als Tuney Tunes en Rhythm.

Op de klanken van Eddy’s gitaar bogen de aanwezigen voor hun vriend en idool, verlieten de theaterzaal en wandelden mediterend naar de foyer, waar nog enige tijd werd nagepraat.

Eddy Christiani werd daarna in besloten kring gecremeerd.

Tekst: Cees Mentink

Foto’s: Els Willemse

* In De Weergever 35e jrg. nr. 4 verscheen het interview dat ik met Eddy Christiani had.

Tekst uitgesproken door Henk van Gelder op de herdenkingsbijeenkomst van Eddy Christiani
in Schouwburg De Meerse in Hoofddorp op maandag 1 november jl.:

 Gelder

  ‘Eigenlijk is dit een rare bijeenkomst.

Om twee redenen:
In de eerste plaats omdat dit typisch een evenement is waar Eddy Christiani ook zelf bij aanwezig had willen zijn. Dan zat hij - tot in de puntjes gekleed, zoals altijd - vriendelijk om zich heen te kijken, sprak de mensen aan die hij kende, en dan stond hij ook mensen die hij niet kende, even beminnelijk te woord. Zo'n evenement kón niet zonder hem, hij belichaamde het Nederlandse amusement als geen ander - van de jaren dertig, tot in de oorlog, van de jaren vijftig en zo verder. Hij zei regelmatig dat hij ging stoppen met zingen, en dat hij nu écht te oud was geworden voor liedjes waarin een geliefde werd uitgenodigd bij de zanger achterop te springen. Maar dan kwamen er weer zo veel aanvragen binnen dat hij toch maar ging beginnen. Niet als een Heintje Davids die nu eenmaal totaal verslaafd was aan het applaus, maar als Eddy Christiani - die nu eenmaal wist hoe veel plezier hij heel veel mensen deed met z'n liedjes. Die ouwe taaie, dat was hij tenslotte zelf. Ja ja, yippiie yippie jé.
Maar dit is ook om een andere reden een rare bijeenkomst. We moeten ons namelijk neerleggen bij het feit dat Eddy Christiani niet meer bestaat. En dat kúnnen we natuurlijk helemaal niet. Eddy Christiani heeft áltijd bestaan. Mijn ouders hebben hem in de jaren dertig nog voor het eerst gehoord. Wij niet. Voor mijn generatie, de babyboomersgeneratie, was Eddy Christiani er altijd. Voor ons heeft hij nooit níet bestaan. Vanaf het moment dat we als kinderen bewust naar de radio gingen luisteren, was Eddy Christiani daar. Met Zonnig Madeira, Hoe je heette dat ben ik niet vergeten en het eveneens ónvergetelijke Ik zie de zon, al schijnt ze niet.
Eddy Christiani markeerde de overgang van de populaire liedjes in de jaren dertig, met in rokkostuum gehulde zangers als Kees Pruis en Willy Derby, naar de popgeneratie die in de jaren zestig opkwam. Als vocalist week hij af van de Pruisen en de Derby's die er vóór hem waren, omdat hij in wezen muzikant was. Z'n gitaar was z'n alles. En hij is alleen maar gaan zingen omdat de caféhouders in de jaren dertig zich afvroegen waarom ze eigenlijk voor een gitarist moesten betalen als ze die helemaal niet konden horen. Zo'n onversterkte gitaar vonden ze nogal overbodig. Eddy Christiani moest dus een andere manier bedenken om zichzelf onmisbaar te maken, en om als muzikant een boterham te verdienen. Hij heeft daar prachtig over verteld in z'n boek 'Het stond in de sterren', dat zo beeldend en bloemrijk werd opgeschreven door z'n fan en ghostwriter Herman Pieter de Boer - die óók al een tijdje niet meer onder ons is.
Als hij als muzikant, bij de band van John de Mol senior senior senior senior, niet genoeg geluid maakte, dan moest hij maar gaan zingen. En dat zingen heeft hij toen niet gebaseerd op het belcanto dat in die dagen door het grote publiek zo graag werd beluisterd, maar door de syncopische swing die vlak vóór de oorlog bij de jongere generatie in de mode was. Hij was geen zanger, hij was een muzikant die zong. En hij probéérde ook geen echte zanger te zijn. Hij zong korte noten vlak vóór of vlak ná de maat, zodat 't ging swingen. Zo werd hij de eerste swingvocalist van Nederland, en de eerste die zich niet op de massa richtte, maar op de jongere generatie. Op z'n eigen leeftijdsgenoten dus. De massale populariteit kwam pas tijdens de oorlog, toen swing gelijk stond aan opstandigheid tegen alles wat Duits was. En na de oorlog werd de swing het ritme van de wederopbouw. Met Eddy Christiani als de stem van het optimisme. Op zaterdagmiddag is alles voorbij, dan zijn er weer centjes, en moeder is blij. Een mooier tijdsbeeld is in het Nederlandse amusementsrepertoire nauwelijks te vinden. Op zaterdagochtend werd nogal alom gewerkt en naar school gegaan (ik ook), maar op zaterdagmiddag was iedereen vrij. Vrij om, bijvoorbeeld naar Eddy Christiani te luisteren.
Zo heeft hij ons begeleid naar de welvaart van later, en naar de nostalgie van nóg weer later. Natuurlijk moeten er ook bewonderende woorden worden gesproken over z'n virtuositeit op de gitaar, en de rol die hij op de achtergrond heeft gespeeld op honderden grammofoonplaten en in tientallen radio-orkestjes. Maar ik wou het vandaag vooral hebben over de man die zo'n icoon is geworden, zo'n icoon van het Nederlandse lied. Onberispelijk van dictie en dus van verstaanbaarheid, cool van swing. De stem van Nederland gedurende pakweg een halve eeuw.
Je zou zeggen dat Eddy Christiani onsterfelijk is geworden. En daarom is het zo raar om het over 'm te hebben alsof hij er niet meer is. Hij is er wél, en hij blijft. Ik stel dan ook voor dat we straks gezamenlijk afspreken dat we deze bijeenkomst niet hebben gehouden. Léve Eddy Christiani!’

 

Van de Voorzitter

Er blijkt onder diverse leden van onze vereniging (maar ook daar buiten) de nodige vragen te zijn t.a.v.

“Hoe beschermen we onze collectie, wanneer wij daar zelf niet meer toe in staat zijn”

“Wat moet er met mijn collectie gebeuren, indien ik daar niet meer over kan beschikken”.



Indien er genoeg belangstelling is, willen we een informatiemiddag organiseren.
Dat zal zijn in de maand mei/juni.

Deze middag kunnen we u helpen dichter bij de antwoorden op deze vragen te komen.
Ik kan namens de archief- en museumwereld wel vragen beantwoorden, maar de meeste collecties zullen zeker over moeten gaan naar andere belangstellenden.

De hoofdvraag zal zijn: Hoe zorgen we er voor dat dit op een door ons gewenste manier gebeurd.
We zullen zeker naar een paar specialisten zoeken, die antwoorden kunnen geven op notarieel vlak en betreffende (erf)recht.


Bij minimaal 10 aanmeldingen kunnen we de middag organiseren en krijgt u een uitnodiging per email.

Met vriendelijke groet,
Maarten Eilander

Voorzitter van De Weergever

Interesse? Geef u op via onderstaand formulier:

Powered by BreezingForms