Persoonlijke herinneringen aan Marion Woerlee-Rebel

Op 16 juni werd ik ’s avonds gebeld door Rinus Blijleven die mij meedeelde dat Marion was overleden. Zag het er daags tevoren nog naar uit, dat Marion uit de kunstmatige coma waarin zij op de I.C. van het OLVG werd gehouden tekenen ging vertonen van weer bij bewustzijn komen, daags erna ging haar toestand achteruit en toen Dirk, Sharon en Jeroen thuiskwamen werden zij gebeld en werd hen meegedeeld, dat Marion was overleden aan een hartstilstand.

Die nacht kon ik niet slapen: allerlei herinneringen aan haar kwamen er bij mij op en ik besloot die op papier te zetten.

We gaan in gedachten terug naar 1985. Ik was een regelmatige bezoeker van de sociëteit op de Tweede Weteringdwarsstraat. In de keuken zwaaide Daan Erisman de scepter. Af en toe prees hij met luide stem hetgeen ‘in de aanbieding’ was. Een bekende oproep was: ‘Ik heb een heerlijk broodje Nipper!’ – dat was een broodje gestoomde gehaktbal met pindasaus. De keukenvoorraad was lag niet zo uitgebreid en verfijnd als in Marion’s tijd. Op kwaliteit werd niet zozeer gelet. Frisdranken werden uit literflessen die in de aanbieding waren bij de supermarkt geschonken en het brood kwam daar eveneens vandaan. Op die manier zorgde Daan ervoor, dat de keuken aardig wat winst maakte.

Wanneer Daan verhinderd was - in het seizoen stond hij met een haringtent op het strand- vielen bij toerbeurt Leny Swart en Marion in.

Op een bepaald moment stopte Daan en besloot Marion op de donderdagavonden en de zondagen de keuken te gaan doen.

Destijds verscheen De Weergever zesmaal in het jaar. Vanaf het prille begin – ik ben lidnummer 5 – bewaarde ik alle boekjes. Ik merkte als schoolmeester, dat de spelling nogal rammelde en besloot Dirk Woerlee mijzelf aan te bieden als corrector.

Het uitbrengen van een wel heel dun noodnummer, gevolgd door een oproep doo Jacques Klöters  in de daaropvolgende Weergever-editie bracht mij ertoe om redacteur van het blad te worden. Dit betekende dat ik eenmaal in de twee maanden bij Dirk en Marion gewapend met typ-ex en een zwarte fineliner door de pagina’s die Marion op de typemachine met brede wagen had uitgetypt op zoek ging naar spel- of typefouten en die handmatig met genoemde attributen corrigeerde. Soms werd ik daarbij gehinderd door een van de katten die ook zin had om zich door de kopij te worstelen.

Het adres Westerlengte 144 1034 PT Amsterdam heb ik menigmaal op grote enveloppen volgestouwd met kopij geschreven. Voor heerlijke hapjes zorgde zij bij het corrigeerwerk en af toe bleef ik lekker eten.

Toen ik na mijn echtscheiding een tijd alleen bleef was ik elke zondag bij De Weergever te vinden en assisteerde ik soms Marion. Als Dirk en Marion naar de beurs in Croydon in Engeland gingen of door Peter Verberne in Enschede waren uitgenodigd nam ik soms de honneurs in de keuken waar.  Marion had gezorgd dat er voldoende broodjes en heerlijke gehaktballen in de vriezer lagen. Vanachter de bar moest ik soms met lede ogen aanzien hoe de prachtigste platen op de tafels verhandeld werden.

Marion lette goed op kwaliteit: geen supermarktbiertjes maar heerlijk gerstenat uit Gulpen. Geen soep uit blik, maar kostelijke zelfgemaakte soep, elke week een ander soort.

Uit de zaal klonk menigmaal een luide waarderende goedkeuring van Joh Dippell: ‘Lekker soepie Marion.’

Een van de stamgasten was Chris Ellis die onder meer vanwege het feit dat Londen onbetaalbaar was geworden een huis had gekocht in de Amsterdamse Noorderstraat, dicht bij de sociëteit. Hij had er zijn eigen stoel en verwelkomde Marion steeds met de luide roep: ‘Hello darling.’ De darling bereidde voor Chris, zoals alleen zij dat kon, een echt English breakfast’, met ham - eggs & sausages.

Aan de bar was Marion altijd in voor een conversatie, zeker als het aankwam op opera. Michel d’Oliviera was lange tijd haar vaste gespreksgenoot.

Toen we overgingen naar de Zamenhofstraat in Noord werd een fraaie bar gecreëerd en was Marion daar snel in haar element. Eigenlijk deed ze alles het liefst alleen, tot zich een vriendin aanmeldde om haar te assisteren. Op den duur beviel zowel bij de klanten als bij Marion deze samenwerking niet en stond Marion er weer alleen voor. Hoeveel jaren hebben zij en Dirk niet de Macro bezocht om ervoor te zorgen dat het de hongerige en dorstige Weergever-leden aan niets ontbrak. Alleen op de feestdagen, zoals Kerst, Pasen en Pinksteren en de vakantiesluiting van de soos waren zij vrij.

Thuis vervaardigde zij die lekkere gehaktballen en de basis voor de zondagse soep en dat week in en week uit, jaar in en jaar uit.

Wat ontzettend knap dat zij dat zo lang heeft kunnen volhouden, eigenlijk tot vier weken geleden. Af en toe werd Marion de laatste tijd hierbij ondersteund door dochter Sharon. Bij de laatste kofferbakmarkten, nieuwjaarsrecepties en ledenvergaderingen was Sharon ook steeds haar assistente.

Een andere activiteit die voor de leden verborgen bleef was haar inzet bij het verzendklaar maken van de Weergever-boekjes, waarbij zij goed in de gaten hield dat de adresseringen klopten en dat de inlegvelletjes of acceptgiro’s in de juiste enveloppen werden gestopt. De laatste keer dat wij haar zagen kwam zij slechts moeizaam de trap op.

Wat heeft Marion veel voor onze vereniging betekend. De netto-opbrengst van de keuken overtrof dikwijls die van de ledenwinkel. Bescheiden als zij was wilde zij eigenlijk nooit op de foto. Het was voor mij dan ook zoeken geblazen om voor haar In Memoriam een mooie veelzeggende foto te vinden.

Marion, namens alle leden wil ik je dank zeggen voor alles wat jij voor de vereniging hebt betekend. Jij heb alles gegeven wat ik je was, samen met Dirk. Wat zullen wij je missen!

Ben Poelman